Heer, kom bij mij terug,
alles valt uiteen, zo vlug.
Alles wat mijn zekerheid was,
breekt nu in duizend stukjes glas.
De angst vreet om mij heen,
het voelt donker waar zonlicht scheen.
Mijn hoop is langzaam verstomd,
ik snap niet waarom dit mij overkomt?
Heer, wat is Uw plan?
Waarom weet ik hier niets van?
U was toch eerst met mij bevriend?
Waarom heb ik dit dan verdiend?
Dan antwoordt de Heer:
“Ook al was Ik de rots in je vallei,
je stelde zorgen boven Mij.
Grijpend naar alles voor houvast,
voor een leven zonder last.
Waar Ik als jouw rots verdween,
daar bouwde jij een schild om je heen.
Het was je vertrouwen, dat het begaf,
daarom nam Ik die controle van je af.
Ik wil dat jij het nu even niet meer weet,
zodat je hart zich weer aan Mij besteedt.
Daarom trek Ik je oude mantel uit,
zodat Ik jou weer herken als Mijn bruid.
De troost ben Ik altijd geweest,
Ik ben de Heer die jou geneest.
Je rust in Mij is weggeëbd,
maar Mijn liefde voor jou blijft ongerept.
Ga nu weer leven met Mij als jouw schild.
Ga nu weer leven zoals Ik het heb gewild.
Over al je golven ben Ik de vertrouwde brug,
en vraag Ik:
kom jij weer bij Mij terug?”
