Ik denk aan die ex,
die lust verkoos boven mij.
Ik denk aan mijn reflex,
met mijn drift al te dichtbij.
Ik zeg U, Lieve Heer,
met alles wat mij is gegeven,
zeg ik nu zonder verweer,
ik heb het vergeven.
Ik verkoos de woestijn boven de oase,
en dank U voor dit geschenk.
Nu vul ik mijn lege glazen,
met de genade die ik mezelf niet schenk.
Maar wat er boven mij blijft zweven,
al kijkend naar mijzelf,
is wie ik maar niet kan vergeven,
en dat ben ik zelf.
